नारायणहिटी दरबारको इतिहास निकै विविध र घटनापूर्ण छ, जसले नेपालका विभिन्न राजनीतिक र सामाजिक परिवर्तनहरूको झलक दिन्छ। प्रारम्भिक कालखण्डमा, यो स्थान चौतारिया परिवारहरूको आवास थियो, जहाँ प्रधानमन्त्री फत्ते जङ्ग शाह र उनका पिता प्राण शाह बसोबास गर्थे। यो समय दरबारले राजनीतिक र प्रशासनिक केन्द्रको भूमिका खेलेको थियो र त्यसको वास्तुकला र संरचना त्यो युगको आवश्यकता अनुसार विकसित हुँदै गइरहेको थियो।
१८४६ को कोट युद्धपछि दरबारको स्वामित्व र नियन्त्रण कर्नेल रणोदीप सिंह कुँवरको हातमा आयो, जसले यसलाई थप भव्य र सशक्त बनाउने कार्य गरेका थिए। उनका प्रयासहरूले दरबारको सौन्दर्य र संरचनामा ठूलो परिवर्तन ल्याए र यसलाई शाही आवासका रूपमा अझ प्रभावशाली बनायो। त्यसपछि, १८८६ मा प्रधानमन्त्री वीर शमशेर जङ्गबहादुर राणाले पुरानो दरबारलाई तोडेर नयाँ दरबारको निर्माण थाले, जुन राजा पृथ्वी वीर विक्रम शाहको आवासको रूपमा स्थापित भयो। यो नयाँ दरबारले शाही परिवारको गरिमा र शक्तिलाई झल्काउने उद्देश्य राखेको थियो।
तर १९३४ मा आएको विनाशकारी नेपाल–बिहार भूकम्पले दरबारमा ठूलो क्षति पुर्यायो। भूकम्पपछि दरबारको पुनर्निर्माण कर्नेल सुर्य जङ्ग थापाको नेतृत्वमा सम्पन्न भयो, जसले पुरानो संरचनाको संरक्षण र आवश्यक सुधार गरी दरबारलाई पुनः स्थापन गर्यो। यो पुनर्निर्माणले दरबारलाई भूकम्पपछि पनि शाही आवासको रूपमा कायम राख्न महत्वपूर्ण भूमिका खेलेको थियो।
पछि, १९६३ मा राजा महेन्द्रले नयाँ दरबार निर्माण गर्ने आदेश दिए, जसको डिजाइन अमेरिकी वास्तुविद बेंजामिन पोल्कले तयार पारे। यो आधुनिक डिजाइनको दरबार १९६९ मा सम्पन्न भयो र यसले परम्परागत नेपाली वास्तुकलालाई आधुनिक शैलीसँग जोड्दै नयाँ युगको परिचय गरायो। यस नयाँ संरचनाले न केवल राजसी भव्यता कायम राख्यो, तर आधुनिक प्रशासनिक आवश्यकताहरूलाई समेत पूरा गर्यो, जसले नारायणहिटी दरबारलाई नेपालको राजनीतिक र सांस्कृतिक इतिहासमा अझ महत्वपूर्ण स्थान दिलायो।