नेपालविभिन्न प्रकारका वनस्पति र जीवजन्तुहरूको घर
हो । जसमा १२ प्रजातिका बिरालो
प्रजातिहरू पनि पाइन्छन्। यी
मध्ये,ध्वाँसे चितुवा
(नियोफेलिस नेबुलोसा) सबैभन्दा आकर्षक प्राणीहरू मध्ये एक हो ।
जसलाई साना बिरालो प्रजातिहरूमध्ये सबैभन्दा ठूलो भनेर चिनिन्छ।
ध्वाँसे चितुवा
को नाम यसको शरीरमा
हुने बादलजस्तै आकर्षक ढाँचाहरूबाट आएको हो। छोटा
खुट्टा, चौडा पञ्जा, र
शरीरको लगभग बराबर लम्बाइको
लामो पुच्छर भएको यो बिरालो
रुखमा बस्ने जीवनशैलीका लागि पूर्ण रूपमा
अनुकूल छ।

यसको शरीरको आकारको अनुपातमा सबै मांसाहारी प्राणीहरूमध्ये सबैभन्दा लामो दाह्रा हुन्छ। ११ देखि २३ किलोग्राम तौल भएको बादलचितुवा एकान्तप्रिय र निशाचर प्राणी हो, जुन प्रायः बिहान, साँझ र रातमा सक्रिय हुन्छ।
वितरण
र जनसङ्ख्या स्थिति
विश्वव्यापी
रूपमा,ध्वाँसे चितुवा दक्षिण र दक्षिणपूर्वी एसियाका
देशहरूमा पाइन्छ, जसमा नेपाल, भुटान, बंगलादेश, चीन, कम्बोडिया, भारत, लाओस, मलेसिया, थाइल्यान्ड रभियतनाम पर्दछन्।
नेपालभित्र, यो मायालु बिरालो
प्रायः अन्नपूर्ण संरक्षण क्षेत्र, मनास्लु संरक्षण क्षेत्र,लाङटाङ राष्ट्रिय निकुञ्ज, शिवपुरी नगरजुन राष्ट्रिय निकुञ्ज, मकालु बरुण राष्ट्रिय निकुञ्ज, कञ्चनजङ्घा संरक्षण क्षेत्र, चितवन राष्ट्रिय निकुञ्ज रपर्सा राष्ट्रिय निकुञ्ज जस्ता संरक्षित क्षेत्रहरूमा रेकर्ड गरिएको छ। यी संरक्षित
क्षेत्रहरू बाहिर कास्की, चितवन, सुनसरी र सङ्खुवासभा जस्ता
जिल्लाहरूबाट पनि देखिएको रिपोर्ट
गरिएको छ। हालैका अध्ययनहरूले
नेपालमा १०० भन्दा कम
व्यक्तिहरू बाँकी रहेको देखाउँछन्।

बासस्थान
र आहार
बादलचितुवा
मुख्यतया दक्षिण र दक्षिणपूर्वी एसियाका
घना उपोष्णकटिबंधीय जङ्गलहरूमा बस्छ, तर यो माध्यमिक
जङ्गल, घाँसे मैदान, झाडी र म्यान्ग्रोभहरूमा
पनि पाइन्छ। यो सामान्यतया समुद्री
सतहबाट २,५०० मिटरसम्मको
उचाइमा बस्छ, तर हालै भुटान,
भारत र नेपालमा ३,५०० मिटरभन्दा माथिको
उचाइबाट पनि केही व्यक्तिहरू
रेकर्ड गरिएका छन्। यसले बाँदर,
रतुवा मृग, लङ्गुर, लोखर्के,
रुख छुचुन्द्रो, चरा र साना
मुसाहरूको शिकार गर्छ।
प्रजनन
र जीवन चक्र

बादलचितुवाहरू
लगभग २६ महिनामा यौनिक
रूपमा परिपक्व हुन्छन्। तिनीहरूको प्रजनन मौसम सामान्यतया डिसेम्बरदेखि
मार्चसम्म हुन्छ। ९०-१०० दिनको
गर्भावस्थापछि, पोथीले एकदेखि पाँचवटा बच्चा जन्माउँछ, जसमा तीनवटा सबैभन्दा
सामान्य सङ्ख्या हो।
संरक्षण
र कानुनी स्थिति
स्तनधारीहरूको
राष्ट्रिय रातो तथ्याङ्क सूचीले
बादलचितुवालाई लोपोन्मुख प्रजातिको रूपमा वर्गीकृत गर्दछ। नेपालमा, यो राष्ट्रिय निकुञ्ज
तथा वन्यजन्तु संरक्षण ऐन, २०२९ अन्तर्गत
कानुनी रूपमा संरक्षित छ र साइटिसको
परिशिष्ट १ मा सूचीबद्ध
छ। बादलचितुवा वा यसको शरीरका
अङ्गहरू मार्नु, घाइते पार्नु, बेच्नु, किन्नु, हस्तान्तरण गर्नु वा राख्नु दण्डनीय
अपराध हो, जसमा ५
लाखदेखि १० लाख रुपैयाँ
जरिवाना, ५ देखि १५
वर्षसम्म कैद वा दुवै
सजाय हुन सक्छ।
खतराहरू
बादलचितुवालाई
यसको छाला, दाँत र हड्डीहरूको
लागि अवैध शिकार सहित
धेरै खतराहरू छन्। वन विनाशका
कारण बासस्थानको क्षति, जुन दक्षिण एसियामा
वार्षिक १०% को दरले
घटिरहेको छ, यसले ठूलो
खतरा निम्त्याएको छ। यसको अद्वितीय
छाला र शरीरका अङ्गहरूको
परम्परागत औषधिका लागि मागले अवैध
शिकारलाई निरन्तरता दिएको छ। अन्य खतराहरूमा
प्राकृतिक शिकारको हानि, ठूला पूर्वाधार परियोजनाहरू,
खानी, सहरीकरण र वन डढेलो
पर्दछन्।
बादलचितुवा
संरक्षणलाई
सुदृढ
पार्न
सुझाइएका
रणनीतिहरू
कानुनी
संरक्षणका बाबजुद नेपालमा बादलचितुवाको शिकार र तस्करी सामान्य
नै छ। त्यसकारण, बादलचितुवा
संरक्षणका लागि कार्ययोजना र
संरक्षण रणनीति प्रभावकारी रूपमा कार्यान्वयन गरिनुपर्छ। दीर्घकालीन संरक्षण सफलता सुनिश्चित गर्न स्थानीय समुदायहरूसँग
सहयोगात्मक साझेदारीलाई प्राथमिकता दिनुपर्छ। यस प्रजातिप्रति जनचेतना
अभिवृद्धि गर्न तथा जनधारणा
र दृष्टिकोणमा सुधार ल्याउन देशभर विभिन्न स्थानीयस्तरका संरक्षण अभियानहरू सञ्चालन गरिनुपर्छ। यसबाहेक, बादलचितुवाको बासस्थान र तिनीहरूको वितरणको
विस्तृत अन्वेषण गर्न व्यापक सर्वेक्षणहरू
गरिनुपर्छ, र व्यवस्थापन कार्यहरू
कडाइका साथ लागू गरिनुपर्छ।
बादलचितुवाको
संरक्षणका लागि हामी सबै
एकजुट होऔं।