पछिल्ला सय वर्षमा स्की जम्पिङमा ठूलो सुधार भएको छ। विभिन्न जम्पिङ प्रविधिहरूको विकासले स्कीयरहरूलाई अझ ठूलो दूरीमा जम्प गर्न सक्षम बनाएको छ। स्की जम्पिङको उत्पत्ति १८०८ मा ओले राईले ९.५ मिटर जम्प गरेदेखि मानिन्छ। आधुनिक स्की जम्पिङका संस्थापक नर्वेजियन सोंद्रे नोरहेमलाई मानिन्छ। उनले १८६६ मा नर्वेको अफ्टे, होइडाल्समोमा आयोजित पुरस्कारसहितको पहिलो स्की जम्पिङ प्रतियोगिता जितेका थिए।
पहिलो विश्वयुद्धपछि थुलिन थाम्स र सिगमन्ड रूडले "कोंग्सबर्गर प्रविधि" नामक नयाँ जम्पिङ शैली विकास गरे। यसमा कम्मरबाट माथिल्लो भाग अगाडि झुकाएर, स्कीहरूलाई समानान्तर राखी हातलाई अगाडि तानेर जम्प गर्ने शैली अपनाइन्थ्यो। यो शैली प्रयोग गर्दै अस्ट्रियाका सेप ब्राडलले १९३६ मा पहिलो पटक १०० मिटरभन्दा बढी जम्प गर्दै १०१ मिटर जम्प गरे।
१९५० को दशकको मध्यतिर स्विस जम्पर एन्ड्रियास डेस्चरले हातलाई शरीरको नजिक पछाडि राखेर अझ बढी अगाडि झुक्ने नयाँ शैली अपनाए। त्यसपछि १९८५ मा स्विडिश जम्पर यान बोकलोभले स्कीको टुप्पालाई “V” आकारमा फराकिलो बनाएर जम्प गर्न थाले। सुरुमा यो शैलीलाई उपहास गरिए पनि अत्यन्त प्रभावकारी सावित भयो, र १९९२ सम्म आइपुग्दा सबै ओलम्पिक पदक विजेताहरूले यो शैली प्रयोग गर्न थाले।
ओलम्पिक इतिहास
स्की जम्पिङ १९२४ मा फ्रान्सको चामोनी मोंट-ब्लान्कमा आयोजित पहिलो हिउँदे ओलम्पिक खेलदेखि नै ओलम्पिक कार्यक्रमको भाग रहँदै आएको छ। १९६४ को इन्सब्रुक ओलम्पिक खेलमा "नर्मल हिल" प्रतिस्पर्धा समावेश गरियो। १९८८ देखि टिम इभेन्ट थपिएपछि यो खेलमा तीनवटा प्रतिस्पर्धाहरू गरिन थाले।